Een beetje sneeuw

Er zijn zo van die landen waar men het niet gewoon is dat er sneeuw valt. Wel, Engeland is zo een land. Gisteren en vandaag is er in Londen en Southampton nog geen 5 cm gevallen, en het land is in complete chaos. De ergste sneeuwval sinds 18 jaar. Enkele voorbeelden:

· Om verdere chaos te vermijden, zijn bijna alle scholen gesloten. De jeugd in de rest van Europa zou dit alleen maar toejuichen bij 3 cm sneeuw.
· Op maandag waren er op Heathrow alleen al 800 vluchten afgelast. Ook in Soton met moeite een vlucht vertrokken op maandag en dinsdagochtend. Stefano en Lies kunnen ervan meespreken. Om 13u30 afgezet aan de luchthaven, om 20u terug gaan ophalen wegens afgelaste vlucht. Dan dacht ik dat ik van hen af was... Bij het ter perse gaan zaten ze eindelijk op het vliegtuig. Alhoewel, gisteren waren ze ook tot op het vliegtuig geraakt, maar dat kregen ze niet ontdooid wegens een kapotte “ontdooimachine”. Heb nog voorgesteld om heten bok Stefano effen over het vliegtuig te laten rollen, maar dit mocht niet baten.
· Rijstijl van de Engelsen door de sneeuw: ofwel gaan ze te snel en zie je ze overal rondslippen en patineren, ofwel aan 10 km in den duur over de weg...
· Werken: gisteren en vandaag zijn 6 miljoen Engelsen thuis gebleven!? Vanmorgen waren we met 3 van de 15 op tijd op kantoor. Nog een 6-tal kwam tussen 10 en 12 binnen gewaaid. De rest bleef thuis. Bijna allemaal leven ze op 2 tot 10 km van het werk... Normaal kan je van thuis uit werken door in te loggen op het netwerk, maar op zoveel externe inloggers is het netwerk ook niet voorzien, dus wederom chaos. Ik krijg de indruk dat sneeuw hier gewoon een goed excuus is voor vakantie.
· Van zout strooien heeft men hier ook geen kaas gegeten. Gebeurt op een puur facultatieve manier en van preventief strooien hebben ze ook al niet gehoord. De belangrijkste invalsweg van de autostrade naar het centrum lag vanmorgen volledig onder de sneeuw. Natuurlijk rijzen er onmiddellijk stemmen op om toch te investeren in de nodige middelen om dit in de toekomst te vermijden. Maar aangezien dit een fenomeen is dat slecht 1 keer in de 20 jaar voorvalt vinden de politici dit niet nodig. Het heeft volgens hen geen zin om hiervoor sneeuwruimers aan te schaffen. This makes sense, maar sneeuwruimers voor 5 cm sneeuw? Een paar strooiwagens kunnen toch ook al volstaan. En als je de economische schade ziet wat dit weer veroorzaakt, denk ik dat die investering zichzelf terug betaalt.

Momenteel is de sneeuw volop aan het smelten, dus ik vermoed dat we het ergste hebben gehad. Vanmorgen heel hard genoten van een mooie wandeling door de maagdelijke sneeuw naar het werk, sebiet de bus terug naar huis. Als ze rijden natuurlijk...

Een nieuw jaar, een nieuw begin, een nieuwe post op mijn blog?

De eerste maanden in een nieuw land valt er nog redelijk wat te schrijven over de cultuurverschillen en al dan niet fascinerende mensen die je tegenkomt. Maar na een tijdje is het nieuwe er wel een beetje van af. De Engelsen zijn in 2009 nog even arrogant. Een duidelijke boodschap misschien: You don’t rule the waves anymore! Integendeel, want zoals sommige komieken hier wel eens durven beweren zit de Engelse vloot momenteel stevig vast in de kont van de Amerikanen. En dat is natuurlijk serieus tegen de zin van de gewone imperialistische Brit, want de States zijn tenslotte slechts een kolonie... Vandaar dat lachen met Amerikanen hier tot een nationale sport is verheven. Benieuwd of Obama hier enige verandering in kan brengen?

Ondertussen wel een “nieuwe” sport ontdekt: darts! Vorige week waren het de wereldkampioenschappen en over een sport voor het volk gesproken! Het publiek zit aan lange tafels met elk minstens 1 pint voor zich. De helft van de fans heeft ook nog slechts de helft van zijn tanden. De mannen gaan gebukt onder de kilogrammen fake goud rond hun nek en vingers, vrouwen idem dito plus daarbij nog eens het extra gewicht van make up en mascara. Borsthaar (voor de mannen) en tattoos zijn een absolute must. Stil zitten en zich stil houden zodat de spelers zich kunnen concentreren is zeker geen noodzaak.

De finale was tussen Ted “The Count” Hankey en Tony “Silverback” O’Shea. Fantastische nicknames. The count komt gehuld in een zwarte cape op het podium en smijt enkele plastieken vleermuizen in het publiek, dit allemaal onder begeleiding van een zware beat “This territory is mine”. Zijn supporters hebben zich allemaal getooid met draculatanden. The Silverback komt ook op met een zware beat en geeft nu en dan een imitatie weer van een gorilla. Zilverrug, heb je hem? De commentator weet mij te vertellen dat Hankey een slecht 2008 achter de rug had, maar zijn leven nu had gebeterd en daarom nu terug in de finale stond. Vroeger drink hij 13 pints voor een wedstrijd, nu nog slechts 3. Blijkbaar gieten veel van die mannen zich vol voor een wedstrijd, puur om de zenuwen onder controle te krijgen en met een vaste hand te kunnen smijten.

Ondanks dit alles ben ik toch tot de conclusie gekomen dat het hier zel degelijk om topsport gaat. Die mannen smijten met een sprekend gemak onehundredandeighties, de gemiddelde score ligt meestal net onder de 100, en produceren doubles (je kan enkel een spel winnen door af te sluiten met een dubbele score) aan de lopende band. Maar wanneer het money time is, zie je plots de stress toeslaan. Mannen die normaal een mug op een dartsboard kunnen raken met hun ogen dicht, zijn plots niet meer in staat om een simpele single 12 te raken. De match eindigde op 7-6, een absolute thriller, gewonnen door The Count, nadat hij 12(!) pijlen nodig had om de noodzakelijke dubbel te smijten. Zijn overwinning was goed voor een slordige £95.000, wat ook onmiddellijk verklaart waarom de meeste van deze oermensen aangemoedigd worden door hun niet onaantrekkelijke echtgenotes.

Conclusie: heerlijke, superspannende folklore!

De kont van de neushoorn

Juist terug van 2 weken productietraining. Niet in een verloren gat in Engeland zoals Southampton, maar in een ander verloren gat in Zuid Afrika, vlakbij Johannesburg. En het was de max! Heerlijk zonnetje, 30 graden, aangenaam fris in de avond... De eerste week wel bijna een paar keer gesneuveld door een aanval van 'death by powerpoint', maar vanaf het weekend werd het echt leuk. Bedoeling van deze trainingen volgens BAT is niet alleen om iets bij te leren, maar ook, en nu komt het, om te netwerken met collegas van andere eenheden. En dus hadden ze er niets beter op gevonden om zaterdag een game drive aka safari te organiseren. Dus met zen allen in een jeep op zoek naar de big 5. Het is uiteindelijk beperkt gebleven tot 3. Geen leeuwen of luipaarden gezien, wel het achterste van een slapende neushoorn (dus eigenlijk slechts 2,5 van de 5 gezien), het wildebeest en vooral, een hele kudde olifanten op een meter van onze wagen terwijl ze een paar bomen aan het vernielen waren.


Op zondagochtend een oude goudmijn bezocht. Johannesburg is gebouwd op een mijnsite, en is dit nog steeds eigenlijk. De hopen opgespoten zand en aarde zijn overal zichtbaar. Zuid Afrika is een prachtig land, maar overal waar je komt zie je wel een berg afgebroken worden (letterlijk) of is men aan het graven in de grond op zoek naar goud en kostbare mineralen. Een beetje zonde. Het leuke aan die mijn was wel dat men er een gigantisch pretpark heeft rond gebouwd. Het zou zonde zijn om daar niet van te genieten, dus dan maar de ganse middag in rollercoasters en wildwaterbanen gezeten. Heerlijk trouwens wanneer de temperatuur zich boven de 30 bevindt. Was lang geleden, maar echt nog eens leuk om te doen.


En ja, deze initiatieven helpen het netwerken echt. Waar in het begin iedereen nog wat gereserveerd en afstandelijk is, zie je na een paar dagen de primaire beginselen van groepsdynamiek hun werk doen. Leuke internationale bende en veel plezier gehad.

Over Zuid Afrika zelf: het was wel even wennen om overal begeleid te worden door bodyguards. Joburg is immers 1 van de onveiligste steden ter wereld. Criminaliteit is niet speciaal hoger dan elders, maar het grote probleem is dat veel van deze feiten uitdraaien op het gebruik van vuurwapens en dus doden. De kans op overleven bij een of andere hijacking is blijkbaar slechts 20%. Als je de spreekwoordelijke korrel zout hiervan aftrekt, blijft dat nog een gigantisch verontrustend getal. Zo wordt er ook afgeraden om een polshorloge te dragen, want er is al voor minder een arm afgehakt (niet vragen maar nemen).

De blanke zuidafrikanen: klagen over discriminatie van de blanken (what goes around, comes around) en zouden elk beest neerschieten en braaien. Zien we op safari een prachtige springbok, reactie van 1 van de afrikaners: Oh, dat is een mooie prijs.

Mijn indruk: prachtig land, volledig gedestabiliseerd na de afschaffing van de apartheid (slecht systeem, maar er was structuur) en ze zijn helemaal niet klaar voor het WK van 2012. Benieuwd wat dat zal geven.

Baie Dankie en voor sommigen tot volgende week!

The Belgian Wall

In Afrika hebben ze malaria, in Engeland blijkbaar de griep. Bij het ter perse gaan van dit bericht, ligt de auteur al 2 dagen in zijn bed de koorts uit te zweten. Aangenaam is anders, maar zo erg is het nu ook weer niet. Erger is nog dat het hier de laatste dagen ook prachtig weer is, en den dezen dus binnen kan blijven.

Babs (jawel, je wordt weer vernoemd) vond dat ik iedere week blogsgewijs moest laten weten wat ik in het weekend had gedaan. Wel, vorig weekend was ik in Kortrijk en Leuven. Ter info: Soton-Zaventem: 1u40 min. Zaventem-Kortijk: 2u20 min. Vrijdagavond nog eens genoten van den Beebop. Enkele duidelijke verschillen: rook, echte pinten en een muziekvolume dat je trommelvliezen intact houdt. Op mijn vraag aan 1 van mijn Britse kennissen of er ook geen rustiger bars waren, Beebop indachtig, waar communicatie mogelijk is, zoals een pub ofzo: "Nope, pubs are for old people." Ik probeer het geleidelijk aan zijn verstand te brengen dat ik toch al wat dichter bij de old people aanleun. Gemiddelde leeftijd in die bars zal toch max 25 jaar zijn... Maar ja, gebrek aan communicatie zal ook wel zijn voordelen hebben, waarvan onderstaande gebeurtenis een mooi voorbeeld is.

Nergens mag er binnen gerookt worden, dus ook aan de bars wordt er buiten gerookt. En de meeste verstaanbare gesprekken gebeuren daar dus, jammergenoeg soms. 2 dames komen aan ons tafeltje zitten om een sigaret te roken. Een ontwikkeld zich een korte conversatie. Na een paar zinnen van mijn kant krijg ik de vraag: "Are you Welsh?" Zou kunnen, maar dan toch West-Welsh... Nee dus, en leg hen uit dat ik van Belgie ben. En raar maar waar, buitenlanders kunnen altijd op extra interesse rekenen. 1 van de dames meldt mij heel enthousiast dat ze tijdens haar MBA nog over Europa heeft moeten leren. Dit had ze ervan onthouden: "Belgium, isn't that in Germany?" Euh, ooit wel, maar we hebben na 2 keer proberen toch maar besloten om het zonder de Duitsers te doen. 2de poging: "Ah no, Belgium is a part of Brussels!" Een klassieker... En dan de kers op de taart: "Isn't Belgium famous for its wall?" Zo maar eventjes de Berlijnse muur in Belgie situeren, kan het nog erger? Ofwel was deze dame ongelooflijk visionair, maar ik betwijfel het. Dus beste Kris en Yves, er is nog wat promo werk aan de winkel!

Voila, nog een warm melkje met honing drinken en hopen dat de gezondheid morgen weer wat beter is.

Toedeloe x

I'm an alien

Hidiho everybody,


vooreerst, na reeds een paar weken op een qwerty te hebben gewerkt, ben ik het azerty al bijna verleerd. Dus een korte encryptie sleutel mocht er iets onleesbaar zijn: a/q, ./; ,,/m, w/z. Dank u.


Ondertussen al meer dan 3 weken in Southampton en eindelijk terug contact met de buitenwereld. Ik moet zeggen, het verkrijgen van internet verloopt toch net iets vlotter in Belgie. Maar nu zijn we terug online. En aangezien, te merken aan de mailtjes (waarvoor hartelijk dank trouwens), blijkbaar toch wat mensen wat bezorgd zijn of ik hier nog wel overleef, heb ik dan maar besloten om naar het voorbeeld van een illustere voorganger, toch maar een blogje te beginnen. Minder spannende en exotische verhalen dan de Klakke, alhoewel, ik heb hier toch ook al serieus last gehad van mijn stoelgang en ook hier kom je geregeld wel eens een nijlpaard of olifant tegen op straat.

Wat is hier zoal reeds gebeurd? Niet echt veel eigenlijk, behalve heel veel praktisch geregel, en ik kan jullie reeds melden, voor alles wat je ook maar wilt aanvragen, die Britten hebben massa's referenties nodig. Of ligt dat louter aan mij? Meest spannende gebeurtenis was nog het afsluiten van mijn huurcontract. Op het moment dat mijn spullen in Leuven in de verhuiscamion werden geplaatst, was ik nog altijd niet zeker of ik de dag erop wel aan mijn sleutels voor mijn nieuw appartement zou geraken. Blijkbaar was mijn waarborg nog niet doorgekomen en hadden al mijn referenties nog niet gereageerd. Na heel wat getelefoneer en wat hulp van de bank, toch nog alles just in time in orde. Je geraakt hier makkelijker in Oxford binnen, dan in je flat...


Eten? Als je weet waar je gaat, valt het op zich wel mee. Hier in de BAT kantine is het redelijk ok, met een ruime keuze aan gerechten. Mijn persoonlijke favoriet: iedere dag is er wel een stuk taart, die je dan mag overgieten met custard (pudding): njamie! Wat wel opvalt is dat ze hier lekkere dingen volledig kunnen verknoeien door er een extra smaakje aan toe te voegen. Hun persoonlijke favorieten: orange or mint. Afschuwelijk!


Bier? Voornamelijk smaak- en acietloos. En voor diegenen die mij hadden gewaarschuwd: Stella UK is niet gelijk aan Stella Leuven. Ge betaalt er het dubbel voor en heeft minder dan de helft van de smaak. 24 flesjes Stella in de supermarkt: 21£. Ook nog te krijgen: Leffe, Duvel en Hoegaarden, maar deze worden allen per flesje verkocht (2,20 £ stuk).


Het weer? Het regent hier echt wel veel. Op ieder moment van de dag kan het hier blijkbaar plots beginnen regenen. Als de zon hier dan eens een paar uur na elkaar schijnt, en de temperatuur toch bijna 22 graden haalt, dan lijkt het hier plots Rio. Wanneer ik nog twijfel om een pulleke mee te pakken, lopen de vrouwen half naakt rond en zie je plots ook een hoop pubers in hun bloot bovenlijf door het stad paraderen.


Links rijden? Valt eigenlijk heel goed mee. Behalve ronde punten is er niets aan. Ook goed beseffen dat de verkeerslichten aan de linkerkant staan, dus niet naar rechts zitten staren op zoek naar een rood licht. En het blijft schrikken als er aan jouw kant van de baan plots een auto opduikt uit een zijstraat. Zij hebben immers geen voorrang, want ook hier voorrang van rechts. Te zeggen dat ik tot een jaar terug met moeite met de auto reed en hier nu rustig aan het cruisen ben...


Maar niet alles negatief: heb hier vrijdagavond voor de eerste keer mogen proeven van het echte uitgaansleven en Oh My God! Ge weet niet wat je ziet. Ten eerste: bars gaan dicht om 1u, dus de ambiance zit er al vollen bak in vanaf 9u. Ten tweede: de DJ's zijn hier beestig goed. De ene vette beat na de andere in een moordend tempo. Mange en rector maal 10! Babs en Vinke, jullie zijn op de verkeerde plek geboren. Ten derde: niet alle engelse vrouwen zijn lelijk, allesbehalve! Bovendien dienen vrouwenkleren hier enkel als fashion statement en zeker niet om je lichaam te bedekken. Ten vierde: als je hier met een paar venten op stap bent, dan wordt je nu en dan uitgenodigd door een clubje vrouwen om aan hun tafel te komen zitten, ook wel "pulling" genaamd in de volksmond. Wij mannen kunnen deze vorm van proactiviteit enkel aanmoedigen.


Denk dat deze laatste argumenten wel enkelen van jullie kunnen overtuigen tot een bezoekje.


Tot zover de eerste avonturen van Kuifje in Engeland.


Ben weekend van 19 sep wel ergens in het leuvense te vinden. En trouwens ook terug te bereiken op thibaut_laga@bat.com


Cheers!